Het einde van de reis

In februari 1997 sluit galeriehouder Antonio Jester zijn galerie, Jester Art Gallery (Amsterdam). Johfra zit dan zonder afzetmogelijkheid in Nederland.

Johfra wordt medio 1997 in contact gebracht met Galerie Utrecht (thans Morren Galleries). Deze galerie krijgt het exclusieve recht om het werk van Johfra te verkopen. De galeriehouder kan beschikken over circa 60 schilderijen welke in Nederland zijn opgeslagen. Ook komt hij naar Frankrijk en neemt hij schilderijen mee voor een te houden expositie.


Heksensabbat (1997)

Landschap met schedels (1996)

Het rijk van Pluto (1997)


Fata morgana [onvoltooid] (1998)

Rivierlandschap [onvoltooid] (1998)

Onthechting [onvoltooid] (1998)

Onder de geselecteerde schilderijen bevindt zich de complete Fonteinenserie, die in één keer verkocht wordt. Deze serie vormt de eerste expositie van Johfra bij de galerie, ook al zijn alle schilderijen reeds verkocht.

Direct hierop aansluitend wordt een tweede expositie met het overige werk van Johfra gehouden. Ook deze expositie verloopt zeer succesvol, bijna alles wordt verkocht. In deze periode schildert Johfra circa één schilderij per maand.

Het wordt 1998 en het gaat minder goed met Johfra, hij krijgt steeds meer buikklachten. Pas na enige tijd wordt de diagnose darmkanker gesteld. Zijn krachten nemen af en daarmee neemt ook zijn zin in schilderen af. In zijn dagboek noteert hij op 31 mei 1998: Voorlopig schilder ik niet meer. Het is tevens de dag dat hij zijn allerlaatste schilderij voltooit met de veelzeggende titel Thuisvaart.

De periode hierop volgend bestaat voornamelijk uit artsenbezoek en het samenzijn met Ellen, wat Ellen de uitspraak ontlokt: Johfra is dood, leve Frans. Samen zitten zij vaak in de tuin. Zij spreken met elkaar over de dood en de reis die hierop volgt. De autobiografie Symphonie Fantastique komt nog net op tijd af, zodat Johfra nog de kans krijgt om het resultaat in te zien.

Op 6 november 1998 om 2:30 uur overlijdt Johfra.


Johfra's graf

Op 10 november 1998 tijdens de bescheiden begrafenisplechtigheid bij de teraardestelling houdt zijn vriend de schrijver/dichter Gerrit Luidinga de grafrede. Enkele tientallen toehoorders, zowel uit Nederland als uit Frankrijk, zijn hierbij aanwezig. Zijn graf is zeer eenvoudig uitgevoerd.


Thuisvaart (1998)

Gerrit Luidinga spreekt de grafrede uit
naast hem Cornelia Steehouwer en Ellen Lórien

Teraardestelling

Na zijn dood is Stichting de Verbeelding opgericht om postuum het standaardwerk Hoogste lichten en diepste schaduwen, geschreven door Gerrit Luidinga, het licht te doen zien. Hierin zijn vele afbeeldingen uit zijn oeuvre opgenomen alsook passages uit zijn dagboek in twintig delen (vanaf 1938 tot en met 1998) van in totaal zo'n zesduizend pagina's.

Thans wordt gewerkt aan een integrale uitwerking van de dagboeken. De oeuvre-index, bestaande uit meer dan zestienhonderd titels, wordt verder gecomplementeerd en andere uitgaven liggen in het verschiet, zoals Schetsboeken met een selectie uit de vele duizenden tekeningen, die tot op heden door slechts weinigen zijn gezien.